VOORBIJ DE TWEE GROTE TREKPLETTERS
Monteriggioni en Volterra: de rustigere heuvelsteden van Toscane
Twee kleinere Toscaanse heuvelsteden die het ontdekken waard zijn — een ommuurde cirkel die Dante met reuzen vergeleek, en een Etruskische heuveltop beroemd om albastbewerking en uitzichten.
Bekijk dagtrips in Toscane op GetYourGuide ↗Monteriggioni — de perfecte ommuurde cirkel
Monteriggioni is piepklein, bijna absurd klein, en dat is precies de bedoeling: het werd tussen circa 1213 en 1219 door de Republiek Siena gebouwd als versterkte voorpost die de noordelijke toegang tegen Florence moest bewaken, en de bijna volledige ring van muren, onderbroken door torens, is vandaag de dag nog grotendeels intact. Vanaf de weg beneden gezien ligt het ommuurde stadje op zijn heuvel als een stenen kroon — een silhouet zo kenmerkend dat het een van de meest gefotografeerde bezienswaardigheden is op de route tussen Florence en Siena, ook al stoppen de meeste tours er maar kort en verkennen ze het interieur zelden.
Dante's reuzen en de torentelling
Monteriggioni verwierf een blijvende literaire vermelding van Dante Alighieri, die in de Inferno de ring van reuzen die hij rond de rand van de afgrond ziet opdoemen, vergeleek met de torens die de muren van Monteriggioni bekronen — een treffend beeld waarvan de dichter duidelijk verwachtte dat zijn lezers het zouden herkennen. De stad werd oorspronkelijk gebouwd met ongeveer 14 torens langs haar omtrek; verschillende daarvan staan vandaag de dag nog overeind, hoewel niet alle op hun oorspronkelijke hoogte, wat de muren van dichtbij een licht onregelmatige, verweerde silhouet geeft in plaats van de uniforme ring die van een afstand zichtbaar is.
Binnen de muren vandaag
Stap door een van de poorten van Monteriggioni en de vesting opent zich naar een klein, vredig dorpsplein met een handvol winkels, cafés en een romaanse kerk – zonder de drukte van San Gimignano. Je wandelt het gemakkelijk in minder dan een uur rond, en een deel van de stadsmuren is doorgaans open om te beklimmen voor een wandeling over de kantelen met uitzicht over het Chianti-landschap. Omdat zoveel dagtochten alleen stoppen voor foto's van buitenaf, worden bezoekers die de tijd nemen om daadwerkelijk naar binnen te gaan, meestal beloond met een veel rustiger ervaring dan de bekendere heuvelsteden van Toscane.
Volterra — Etruskische wortels en albast
Hoog boven de meeste Toscaanse heuvelsteden, afgelegen en imposant, was Volterra al een belangrijke Etruskische nederzetting lang voordat Rome aan de macht kwam. De Etruskische stadsmuren, de stadspoort (de Porta all'Arco, met verweerde stenen hoofden in de boog) en het archeologisch museum getuigen van een geschiedenis die bijna duizend jaar teruggaat op de meeste middeleeuwse steden van Toscane. Later bloeide Volterra op als Romeinse stad — het goed bewaarde Romeinse theater behoort tot de mooiste van de regio — voordat het zich ontwikkelde tot een versterkte middeleeuwse gemeente op zichzelf. Zo stapelen drie verschillende tijdperken van geschiedenis zich op in één compacte heuveltop.
Een ambachtelijke traditie en een cameo op het scherm
Volterra is al eeuwenlang een centrum van albastbewerking, en werkplaatsen in de hele stad vormen nog steeds de zachte, doorschijnende lokale steen tot kommen, lampen en sculpturen — een ambachtelijke traditie met werkelijk eeuwenoude wortels, aangezien Etruskische ambachtslieden hier meer dan tweeduizend jaar geleden al albasten grafurnen bewerkten. De stad leende ook haar naam en verbeeldde sfeer aan de stad van het vampiergenootschap in Stephenie Meyers Twilight-romans, hoewel de Volterra-scènes in de filmverfilming elders in Toscane werden opgenomen — goed om te weten als je op bezoek gaat in de hoop een specifieke filmlocatie te spotten in plaats van de stad die als inspiratie diende.